Wellness-CGM's missen bewijs voor gezonde gebruikers: JAMA-review

Hepatitis B is een virale infectie die de lever aantast en zowel acute als chronische ziekte kan veroorzaken. Het virus wordt overgedragen door contact met geïnfecteerd bloed of andere lichaamsvloeistoffen. Laboratoriumonderzoek speelt een cruciale rol bij het diagnosticeren van hepatitis B-infectie, het monitoren van ziekteprogressie en het bepalen van de noodzaak voor behandeling. Inzicht in de verschillende beschikbare hepatitis B-tests kan patiënten en zorgverleners helpen weloverwogen beslissingen te nemen over screening en behandeling.

De hepatitis B-oppervlakteantigeentest, bekend als HBsAg, is de primaire screeningstest die wordt gebruikt om actieve hepatitis B-infectie op te sporen. Wanneer deze test positief is, geeft dit aan dat de persoon momenteel met het virus is geïnfecteerd en het mogelijk aan anderen kan overdragen. De test detecteert een eiwit op het oppervlak van het hepatitis B-virus dat in het bloed verschijnt tijdens zowel acute als chronische infecties. Als HBsAg langer dan zes maanden positief blijft, suggereert dit dat de infectie chronisch is geworden. Aanvullende tests worden vaak naast HBsAg uitgevoerd om een compleet beeld van de infectiestatus te geven.

De hepatitis B-oppervlakte-antilichaamtest, of anti-HBs, meet antilichamen die het immuunsysteem produceert als reactie op het hepatitis B-oppervlakteantigeen. Een positieve anti-HBs-test duidt doorgaans op immuniteit tegen hepatitis B, hetzij door een eerdere infectie die is genezen, hetzij door succesvolle vaccinatie. Deze test wordt vaak gebruikt om te bevestigen dat vaccinatie effectief is geweest en om te bepalen of een persoon beschermd is tegen toekomstige hepatitis B-infectie. Zorgverleners en anderen met een hoog risico op blootstelling laten hun anti-HBs-waarden vaak controleren om adequate immuniteit te waarborgen.

De hepatitis B-core-antilichaamtest, afgekort als anti-HBc, detecteert antilichamen tegen het core-eiwit van het hepatitis B-virus. Deze test bestaat in twee vormen: IgM anti-HBc, wat duidt op recente of acute infectie, en totaal anti-HBc, dat positief kan zijn bij zowel acute als chronische infecties en bij genezen eerdere infecties. De aanwezigheid van anti-HBc helpt onderscheid te maken tussen verschillende stadia van hepatitis B-infectie en kan mensen identificeren die op enig moment in hun leven aan het virus zijn blootgesteld, zelfs als ze de infectie hebben overwonnen.

Voor personen met een diagnose van chronische hepatitis B zijn aanvullende laboratoriumtests belangrijk voor het monitoren van ziekteactiviteit en levergezondheid. Deze omvatten hepatitis B-virale load-testen, die de hoeveelheid virus in het bloed meten, en leverfunctietests die beoordelen hoe goed de lever functioneert. De hepatitis B-e-antigeen- en bijbehorende antilichaamtests geven informatie over virale replicatie en infectiviteit. Regelmatige monitoring door middel van deze laboratoriumtests helpt zorgverleners te bepalen wanneer behandeling noodzakelijk is en de effectiviteit van antivirale therapie bij het behandelen van chronische hepatitis B-infectie te beoordelen.