Gewichtstoename en Obesitasrisico: Inzicht in BMI en Gezondheidsimplicaties

Lactaatdehydrogenase, algemeen bekend als LDH, is een enzym dat in bijna alle lichaamsweefsels voorkomt, met bijzonder hoge concentraties in het hart, de lever, de spieren, de nieren, de longen en de bloedcellen. Wanneer cellen beschadigd of vernietigd worden, komt LDH vrij in de bloedbaan, waardoor het een nuttige marker is voor het opsporen van weefselschade. Een bloedtest die de LDH-waarden meet, helpt zorgverleners bij het identificeren en monitoren van verschillende aandoeningen waarbij cel- of weefselschade betrokken is.

De LDH-test wordt doorgaans aangevraagd wanneer een persoon symptomen vertoont die wijzen op weefselschade of bij het monitoren van bekende aandoeningen. Veelvoorkomende redenen voor het testen zijn onder meer onverklaarbare vermoeidheid, spierzwakte, pijn op de borst, buikpijn of tekenen van bloedarmoede. De test is ook waardevol bij het diagnosticeren en monitoren van hemolytische anemie, waarbij rode bloedcellen voortijdig worden afgebroken, en bij het evalueren van bepaalde vormen van kanker, met name lymfomen en leukemieën. Daarnaast kunnen LDH-waarden helpen bij het beoordelen van de ernst van aandoeningen zoals hartaanvallen, leverziekte en spierstoornissen.

Normale LDH-waarden liggen over het algemeen tussen ongeveer 140 en 280 eenheden per liter, hoewel referentiewaarden enigszins kunnen variëren tussen laboratoria. Verhoogde LDH-waarden duiden op weefselschade ergens in het lichaam, maar omdat het enzym in zoveel weefsels aanwezig is, kan een verhoogde waarde alleen niet de exacte locatie of oorzaak van de schade aanwijzen. Zeer hoge waarden kunnen wijzen op aandoeningen zoals ernstige bloedarmoede, uitgebreide weefselschade, bepaalde vormen van kanker, leverziekte, spierstoornissen of longproblemen. Matig verhoogde waarden kunnen duiden op mildere weefselschade of chronische aandoeningen.

Wanneer de LDH-waarden afwijkend zijn, zijn gewoonlijk aanvullende tests nodig om de specifieke oorzaak en locatie van de weefselschade vast te stellen. Deze kunnen LDH-iso-enzymtests omvatten, die identificeren welke van de vijf typen LDH verhoogd is, wat helpt om te bepalen welk orgaan of weefsel is aangetast. Andere aanvullende tests kunnen leverfunctietests, spierenzymtests, volledige bloedtellingen of beeldvormende onderzoeken omvatten. De LDH-test is het meest waardevol wanneer deze wordt geïnterpreteerd samen met andere laboratoriumresultaten en klinische bevindingen, en biedt belangrijke informatie voor diagnose en het monitoren van de effectiviteit van de behandeling.