8 Veelvoorkomende SOA-symptomen die gemakkelijk over het hoofd worden gezien: Van hoofdpijn tot rugpijn

Lupus anticoagulans-testing is een bloedonderzoek dat wordt gebruikt om de aanwezigheid van lupus anticoagulans-antilichamen in het bloed op te sporen. Ondanks de naam is lupus anticoagulans in de meeste gevallen niet gerelateerd aan de ziekte lupus, en veroorzaakt het ook geen bloedingsproblemen. In plaats daarvan kunnen deze antilichamen juist het risico op het vormen van bloedstolsels in aderen en slagaderen verhogen. Het onderzoek wordt voornamelijk gebruikt om onverklaarde bloedstolsels, herhaalde miskramen of vermoedelijk antifosfolipidesyndroom te onderzoeken, een aandoening waarbij het immuunsysteem per ongeluk normale eiwitten in het bloed aanvalt.

Het lupus anticoagulans-onderzoek wordt doorgaans aangevraagd wanneer iemand onverklaarde bloedstolsels heeft gehad in de benen, longen of andere organen, of wanneer een vrouw meerdere zwangerschapsverliezen heeft ervaren zonder duidelijke oorzaak. Het kan ook worden aangevraagd als routinematige bloedstollingstesten verlengde stollingstijden laten zien. Het onderzoek maakt deel uit van een groep testen voor antifosfolipide-antilichamen, die ook anticardiolipine-antilichamen en anti-bèta-2-glycoproteïne I-antilichamen omvat. Zorgverleners vragen deze testen vaak samen aan om een volledig beeld te krijgen van het stolsingsrisico van een patiënt.

Voor het onderzoek is een bloedmonster nodig dat uit een ader wordt afgenomen, meestal in de arm. Er is doorgaans geen speciale voorbereiding nodig, hoewel patiënten hun zorgverlener moeten informeren over eventuele medicijnen die ze innemen, met name bloedverdunners, aangezien deze de testresultaten kunnen beïnvloeden. Het laboratorium voert verschillende gespecialiseerde stollingstesten uit op het bloedmonster, waaronder de verdunde Russell addergiftime en geactiveerde partiële tromboplastinetijd. Een positief resultaat betekent dat lupus anticoagulans-antilichamen zijn gedetecteerd, wat wijst op een verhoogd risico op bloedstolsels. Een enkele positieve test is echter niet voldoende voor een diagnose, en het onderzoek moet meestal na 12 weken worden herhaald om de aanwezigheid van deze antilichamen te bevestigen.

Interpretatie van de resultaten moet altijd worden gedaan door een zorgverlener die het volledige klinische beeld in overweging kan nemen. Een positieve lupus anticoagulans-test in combinatie met klinische symptomen kan leiden tot een diagnose van antifosfolipidesyndroom. Behandelbeslissingen zijn afhankelijk van individuele omstandigheden, waaronder of de persoon bloedstolsels of zwangerschapscomplicaties heeft gehad. Sommige mensen met positieve resultaten hebben mogelijk bloedverdunnende medicijnen nodig, terwijl anderen alleen monitoring nodig hebben. Het is belangrijk op te merken dat sommige mensen positief testen op lupus anticoagulans zonder ooit bloedstolsels of andere complicaties te ontwikkelen.