Waarom Ochtendinspectie van de Tong Belangrijk is bij Traditionele Gezondheidsbeoordeling

Antinucleaire antilichamen, algemeen bekend als ANA, zijn eiwitten die door het immuunsysteem worden geproduceerd en die per abuis de celkernen van het eigen lichaam aanvallen. Bij gezonde personen produceert het immuunsysteem antilichamen om indringers zoals bacteriën en virussen te bestrijden. Bij bepaalde auto-immuunaandoeningen raakt het immuunsysteem echter in de war en produceert het antilichamen die het eigen lichaamsweefsel aanvallen. De ANA-test is een bloedtest die de aanwezigheid en hoeveelheid van deze abnormale antilichamen in de bloedbaan detecteert.

De ANA-test wordt voornamelijk gebruikt om auto-immuunziekten te helpen diagnosticeren, met name systemische lupus erythematosus, gewoonlijk lupus genoemd. Deze test kan ook helpen bij het identificeren van andere auto-immuunaandoeningen zoals het syndroom van Sjögren, reumatoïde artritis, sclerodermie, gemengde bindweefselziekte, polymyositis en auto-immuunhepatitis. Zorgverleners vragen doorgaans een ANA-test aan wanneer patiënten zich presenteren met symptomen die wijzen op een auto-immuunaandoening, waaronder aanhoudende vermoeidheid, gewrichtspijn en zwelling, huiduitslag, koorts zonder duidelijke oorzaak, spierpijn of onverklaard gewichtsverlies. De test kan ook worden aangevraagd als andere laboratoriumresultaten de mogelijkheid van een auto-immuunaandoening suggereren.

De ANA-test wordt uitgevoerd met behulp van een standaard bloedmonster dat uit een ader wordt afgenomen, gewoonlijk in de arm. Er is geen speciale voorbereiding nodig voor de test en patiënten kunnen normaal eten en drinken. Het bloedmonster wordt naar een laboratorium gestuurd waar technici het onderzoeken op de aanwezigheid van antinucleaire antilichamen. Resultaten worden doorgaans op twee manieren gerapporteerd: als positief of negatief, en indien positief, als een titer die de concentratie van aanwezige antilichamen aangeeft. Een titer wordt uitgedrukt als een verhouding, zoals 1:40 of 1:160, waarbij hogere getallen wijzen op grotere concentraties antilichamen.

Het is belangrijk te begrijpen dat een positieve ANA-test niet automatisch betekent dat een persoon een auto-immuunziekte heeft. Lage niveaus van ANA kunnen worden aangetroffen bij gezonde personen, met name bij ouderen en vrouwen. Bovendien kunnen bepaalde medicijnen, infecties en andere medische aandoeningen positieve ANA-resultaten veroorzaken. Omgekeerd kunnen sommige mensen met auto-immuunziekten negatieve ANA-tests hebben, vooral in een vroeg stadium van de ziekte. Daarom interpreteren zorgverleners ANA-resultaten in samenhang met klinische symptomen, bevindingen bij lichamelijk onderzoek en andere laboratoriumtests om een nauwkeurige diagnose te stellen. Als de ANA-test positief is, kunnen aanvullende specifieke antilichaamtests worden aangevraagd om te helpen identificeren welke auto-immuunaandoening aanwezig kan zijn.